tekst: Kasia Kowalska
ilustracja: Daniel Bejar

Masz tyle roboty, że nie wiesz, w co włożyć ręce, a problem pogania kłopot? Czujesz, że za chwilę trzaśniesz, być może nie tylko drzwiami? Wyjdź na trening! Bieganie znakomicie wpływa nie tylko na kondycję fizyczną, ale także psychiczną. To niemieccy naukowcy wykryli znany już dziś powszechnie truizm, że w czasie biegu w organizmie wydziela się endorfina - hormon odpowiedzialny za poczucie szczęścia. Podczas biegu aktywują się takie obszary mózgu, jak wtedy, gdy jesteśmy zakochani. "W czasie biegania męczą się mięśnie, co paradoksalnie prowadzi do rozluźnienia psychicznego i podniesienia poziomu endorfiny" - tłumaczy psycholog sportu Paweł Habrat. W USA pracują nawet terapeuci, którzy zamiast na kozetkę zabierają swoich pacjentów na krótki bieg lub przepisują go jako lek osobom w depresji. W Polsce nie jest to możliwe, gdyż psychologowie wciąż uważają, że najlepsza jest terapia w gabinecie. Bieganie wpływa także na naszą kreatywność: przy wzmożonej aktywności fizycznej pozwalamy myślom swobodnie płynąć. Wielu naukowców i artystów przyznaje, że wpadło na pomysł właśnie podczas biegu, np. Stephen King codziennie rano przebiega kilka kilometrów i... wydał już kilkadziesiąt powieści.

Jeśli nie znasz terapeuty, który z Tobą pobiega, możesz zabrać ze sobą przyjaciela. Rozmowa z inną osobą w czasie biegu pozwala przyjrzeć się problemowi od innej strony. Nie zapomnij przy tym o oddychaniu. Głębokie wdechy stymulują przywspółczulny układ nerwowy, który jest odpowiedzialny za uspokojenie naszego organizmu. Według badań, już 20 minut wzmożonego wysiłku pozwala zredukować negatywne emocje, takie jak gniew, smutek czy zmęczenie. Jak wynika z badań, minimalna ,,dawka" biegania u osób z depresją wynosi 30 minut - raz dziennie. "Każdy powinien ustalić swoją indywidualną porcję biegania dostosowaną do możliwości psychofizycznych i czasowych" - tłumaczy Habrat. Jednak co zrobić po biegu, kiedy poziom hormonów się obniża i znów zostajemy sam na sam z naszymi problemami? Paweł Habrat ostrzega: "Samo bieganie nie zawsze zastępuje rozwiązanie problemu, może za to być pomocne w walce z nim". Polecane jest także jako profilaktyka zaburzeń wywołanych przewlekłym stresem. Krótka przebieżka i może okazać się, że wizyta u terapeuty nie jest konieczna. Kiedy więc wszystko wali Ci się na głowę, zamiast tabletki uspokajającej weź buty biegowe.

Wcześniej czy później napotkasz na swojej biegowej drodze problemy. Odmawiać współpracy będą mięśnie, a leń w głowie będzie przekonywał, że w ogóle nie warto wychodzić na trening. Nie słuchaj go.

Więcej siły:

- Skracaj krok. Długie susy bardziej męczą i zwiększają możliwość urazu. Staraj się stawiać 180 kroków/min.

- Zaznacz różnicę. Niech lekkie treningi mają zdecydowanie mniejszą intensywność niż ostre. Dzięki temu lepiej wypoczniesz i będziesz widział różnicę w formie.

- W stanie płynnym. W czasie długiego wysiłku organizm przetacza krew z żołądka do pracujących mięśni. Dlatego dostarczaj energii w płynach, a nie żelkach czy batonach, które muszą być strawione.

- Nie przesadzaj. Często organizm ma jednak rację i jeśli trenujesz za dużo, wyśle Ci sygnały: np. ból mięśni czy przeziębienie. Tych sygnałów nie lekceważ. Odpuść na parę dni trening i zregeneruj siły.

Więcej chęci:

- Biegaj tu i teraz. Myśl tylko o tym, co czeka Cię dzisiaj. Przekonasz sam siebie, że szybko osiągasz sukces, a to zachęca do następnego wyjścia w teren.

- Zabij nudę. Spójrz prawdzie w oczy: długi bieg jest mniej emocjonujący niż finał Ligi Mistrzów. Jeśli brakuje Ci wrażeń, to biegaj w grupie, zmień trasę, weź MP3.

- Walcz jak Muhammad Ali. Powiedział on: "Nie ma nic złego w padaniu na deski. Niedobrze, kiedy tam zostajesz". Niech jeden opuszczony trening nie będzie początkiem niechlubnej serii.

Zobacz pełny spis treści

Zamów prenumeratę Runner's World - dostaniesz 6 numerów w cenie 4!